گفته‌اند كه مولانا در بيت : بند بگسل الخ بروش رياضت و طريقه‌ى سلوك و درين ابيات بطريق مجذوبان و شطار اشارت فرموده است . ذكر افلاطون در بيت اخير ظاهرا بسبب آنست كه غالب حكما ، علم طب كه در قديم جزو فنون حكمت بوده نيز مىدانسته‌اند چنان كه در ادوار اسلامى نيز چنين بود و محمد بن زكرياى رازى ( متوفى 313 ) و ابو على سينا ( متوفى 428 ) و ابو البركات هبة اللَّه بن ملكا بغدادى ( متوفى نيمه‌ى دوم قرن 6 ) و فخر الدين رازى ( متوفى 606 ) و نصير الدين طوسى ( متوفى 672 ) و قطب الدين شيرازى ( متوفى 710 ) در انواع فنون حكمت و از آن جمله طب چيره دست بودند . بطورى كه مبشر بن فاتك و قفطى نقل مىكنند در يونان شخصى بنام « افلاطون » وجود داشته كه در شمار اطبا بوده و پيش از افلاطون حكيم معروف مىزيسته است ( مختار الحكم تاليف مبشر بن فاتك ، طبع مادريد ، ص 46 ، اخبار الحكماء قفطى ، طبع مصر ، ص 10 ) و ممكن است كه مراد مولانا وى بوده است . و اينك نظير بيت اخير : آنك افلاطون و جالينوس ماست * پر فنا و علت و بيمار ماست ديوان ، ب 4463 درد رنجورى ما را داروى غير تو نيست * اى تو جالينوس جان و بو على سيناى من ديوان ، ب 30715 و گاهى نيز جالينوس را بمعنى مطلق طبيب به كار مىبرد ( جع : فرهنگ نوادر لغات و تعبيرات ضميمه‌ى مجلد هفتم از ديوان كبير ، انتشارات دانشگاه طهران . در ذيل : جالينوس . ) جسم خاك از عشق بر افلاك شد * كوه در رقص آمد و چالاك شد